Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος αποχαιρετά τον Στάθη Παρχαρίδη – Έναν αυθεντικό υπηρέτη της ποντιακής μουσικής.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη σε ολόκληρη την ποντιακή κοινωνία. Γιατί ο Στάθης δεν υπήρξε απλώς ένας ακόμη άνθρωπος της ποντιακής μουσικής. Υπήρξε ένας αυθεντικός άνθρωπος της παράδοσης, ένας άνθρωπος που την έζησε, τη γνώρισε από τους παλαιότερους και την υπηρέτησε με τρόπο αληθινό, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να αναζητήσει ποτέ το εύκολο χειροκρότημα.
Γεννημένος στις 2 Απριλίου 1967 στην Κοζάνη και με καταγωγή από το Πρωτοχώρι και τα Αλωνάκια Κοζάνης, μεγάλωσε μέσα σε ένα αυθεντικό ποντιακό περιβάλλον, όπου η παράδοση δεν ήταν μια αναπαράσταση αλλά καθημερινό βίωμα. Από μικρός γαλουχήθηκε κοντά στους ανθρώπους της παλαιότερης γενιάς, άκουσε τα τραγούδια και τις αφηγήσεις τους και έμαθε να αντιλαμβάνεται την ποντιακή μουσική όχι απλώς ως καλλιτεχνική έκφραση, αλλά ως φορέα μνήμης, ιστορίας και συλλογικής ταυτότητας.
Υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι, συμβάλλοντας στη διάδοσή του σε ολόκληρη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παράλληλα, προσέφερε ανεκτίμητο έργο στον ποντιακό πολιτισμό ως χοροδιδάσκαλος και χοράρχης, ενώ μέσα από τη διδασκαλία της ποντιακής λύρας μετέδωσε τις γνώσεις και την αγάπη του για την παράδοσή μας σε πολλές γενιές και σε πλήθος ποντιακών σωματείων.
Για τον Στάθη, όμως, η παράδοση δεν ήταν ούτε επάγγελμα ούτε μέσο προβολής. Ήταν στάση ζωής. Δεν συμβιβάστηκε με τη λογική του «φαίνεσθαι», δεν προσπάθησε να προσαρμόσει την παράδοση στις απαιτήσεις της εποχής και δεν έβαλε ποτέ το οικονομικό όφελος πάνω από την ουσία. Υπερασπίστηκε μέχρι τέλους την παραδοσιακή ποντιακή μουσική, ακόμη και όταν αυτό απαιτούσε να βαδίζει κόντρα στο ρεύμα. Είχε τη δύναμη να λέει αυτό που πίστευε και την ακεραιότητα να παραμένει πιστός σε αυτό.
Η ζωή, ωστόσο, του επιφύλαξε μια σκληρή δοκιμασία. Η σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του και η ασθένεια των φωνητικών του χορδών τον ανάγκασαν να στερηθεί ένα από τα σημαντικότερα μέσα με τα οποία επικοινωνούσε με τον κόσμο: τη φωνή του. Ακόμη και τότε, όμως, δεν απομακρύνθηκε από την ποντιακή μουσική. Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να τραγουδά και να προσφέρει, με μια φωνή που είχε πλέον υποστεί τις συνέπειες της περιπέτειάς του, αποδεικνύοντας πως η σχέση του με την παράδοση ήταν βαθύτερη από την ίδια τη φωνή του.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες παρακαταθήκες που αφήνει πίσω του. Ο Στάθης Παρχαρίδης δεν κράτησε τη γνώση για τον εαυτό του. Στάθηκε δίπλα σε πολλούς νεότερους καλλιτέχνες, τους ενθάρρυνε, τους στήριξε και τους βοήθησε να βρουν το θάρρος να σταθούν μπροστά στο κοινό και να υπηρετήσουν το ποντιακό τραγούδι. Πίστευε στη νέα γενιά, αρκεί αυτή να σέβεται την παράδοση και να γνωρίζει από πού ξεκινά.
Αν η μοίρα δεν του είχε στερήσει πρόωρα τη δυνατότητα να τραγουδά όπως ήθελε, είναι βέβαιο πως η παρουσία του θα μπορούσε να είχε αφήσει ακόμη βαθύτερο αποτύπωμα στην πορεία της σύγχρονης ποντιακής μουσικής. Γιατί είχε τη γνώση, το βίωμα, το ταλέντο και –πάνω απ' όλα– την ακεραιότητα να υπερασπιστεί αυτό που αγαπούσε.
Η προσφορά του στον Ποντιακό Ελληνισμό και τον πολιτισμό μας υπήρξε ουσιαστική και πολύτιμη. Θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τους ανθρώπους που δίδαξε, τους καλλιτέχνες που στήριξε, τα τραγούδια που μοιράστηκε και, κυρίως, μέσα από την επιμονή του να υπερασπίζεται την παράδοση ως ζωντανή παρακαταθήκη και όχι ως απλό σκηνικό του παρελθόντος.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Στάθη, σε ευχαριστούμε θερμά για όσα προσέφερες στον Ποντιακό Ελληνισμό, τον πολιτισμό μας και στην Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.
Καλό παράδεισο. Αιωνία σου η μνήμη.